ถอดความ Slow Dance เป็นกลอนแปด
SLOW DANCE
Have you ever watched kids on a merry-go-round?
Or listened to the rain slapping on the ground?
Ever followed a butterfly's erratic flight?
Or gazed at the sun into the fading night?
You better slow down.
Don't dance so fast.
Time is short.
The music won't last.
Do you run through each day on the fly?
When you ask, “How are you?”
Do you hear the reply?
When the day is done, do you lie in your bed,
with the next hundred chores running through your head?
You'd better slow down
Don't dance so fast.
Time is short
The music won't last.
Ever told your child,
We'll do it tomorrow?
And in your haste,
Not see his sorrow?
Ever lost touch, let a good friendship die
Cause you never had time
To call and say,'Hi'
You'd better slow down.
Don't dance so fast.
Time is short.
The music won't last..
When you run so fast to get somewhere,
You miss half the fun of getting there.
When you worry and hurry through your day,
It is like an unopened gift....
Thrown away.
Life is not a race.
Do take it slower
Hear the music
Before the song is over.
**This poem was written by a terminally ill young girl in a
New York Hospital.
เสียงคิกคักวัยซนบนม้าหมุน
ซ่านพิรุณสาดกระเซ็นเต้น
ปีกสะบัดของผีเสื้อละลานตา
มองทิวาลาแสงลับนับค่ำคืน
ย่ำจังหวะย่างเท้าก้าวช้าๆ
แม้เวลามีน้อยสุดฝ่าฝืน
ลดสัมผัสเร่งเร้ารีบกลบกลืน
เพลงระรื่นชื่นทำนองไม่หยุดยั้
ลาล่วงวันผาดโผนพ้นโบยบิน
ยากแว่วยินแผ่วเสียงกระซิบสั่
ถามเอออออ๋อเหรอเพ้อพล่าม
คำตอบดังผ่านหูลู่ลอยลม
ล้มตัวเอนนอนบนเตียงนุ่ม
ยังกลัดกลุ้มรุมร้อยเรื่
ภาระหน่วงห่วงหนักผลักผูกปม
ถลาโถมโหมไฟในกองฟืน
#ย้ำจังหวะย่างเท้าก้าวช้าๆ
แม้เวลามีน้อยสุดฝ่าฝืน
ลดสัมผัสเร่งเร้ารีบกลบกลืน
เพลงระรื่นท่วงทำนองไม่หยุดยั้
ผลัดประกันไว้วันรุ่งพรุ่งนี้
จะถึงคราวรอบกายให้ความหวัง
เกิดฉุกเฉินเผชิญหน้าประดาดัง
กระทบทั่งรื้อฟื้นรื้นขอบตา
ลางเลือนยื้มเปื้อนแก้มแย้มไออุ่
เคยคุกรุ่นอ้อมกอดเสน่หา
เนิ่นนานนิ่งเหน็บหนาวราวชินชา
ถวิลหาโทร.ทักทายได้กลับคืน
#ย้ำจังหวะย่างเท้าก้าวช้าๆ
แม้เวลามีน้อยสุดฝ่าฝืน
ลดสัมผัสเร่งเร้ารีบกลบกลืน
เพลงระรื่นตื่นทำนองไม่หยุดยั้
กระเสือกสนลนลานสู่จุดหมาย
ละเลยสุขเรียงรายได้ฝากฝัง
ทิ้งแก้มอิ่มยิ้มยั่วหัวเราะดัง
ร่วมเดินทางเคียงข้างอย่างรื่
ไหม้คืนวันผ่านพ้นจนวิตก
ลืมหยิบยกเยือกเย็นผสานสม
ของขวัญอันล้ำค่าน่าชื่นชม
ใช้ลูบโลมรุ่มร้อนช่วยผ่อนคลาย
ชีวิตใช่ขันแข่งแย่งวันจบ
ชิงเวลาค้นพบล้วนหลากหลาย
ย่ำเท้าช้าฟังทำนองร้องจ้บใจ
จวบท่อนท้ายเพลงสิ้นสุดหยุ
เล็ก หลังดาว
๒๙ ตุลาคม ๒๕๖๔
